انتقاد از «برنامه‌ درمانی» دولت در اوج تورم | گلایه پزشکیان از مطالبات حقوق‌ بگیران

 به گزارش روزنامه اینترنتی فراز به نقل از رویداد 24، رئیس‌جمهور همچنین با اشاره به تضاد میان منابع عظیم انرژی کشور و فقر عمومی گفت، در کشوری با تولید روزانه ۸ میلیون بشکه نفت و گاز، وجود گرسنگی و ناتوانی در تأمین نان شب، با ادعای مدیریت صحیح سازگار نیست.

رونمایی از طرح ۲۰ بندی معیشتی در میانه راه؛ وعده یا کارنامه؟

در شرایطی که جهش قیمت کالا‌های اساسی سفره‌های مردم، به‌ویژه دهک‌های پایین را به حداقل ممکن رسانده است، رئیس‌جمهور در مصاحبه‌ای از تدوین یک برنامه ۲۰ ماده‌ای برای بهبود وضعیت معیشت خبر داد. این رویکرد دولت در حالی که نیمی از مسیر فعالیت خود را طی کرده است، با انتقادهایی روبرو شده؛ منتقدان معتقدند سخن گفتن از «تدوین برنامه» در سال دوم، شباهت بیشتری به وعده‌های دوران رقابت‌های انتخاباتی دارد تا گزارش عملکرد. در حالی که نرخ اقلامی نظیر پروتئین، لبنیات و نان به صورت مداوم در حال ثبت رکوردهای جدید است، حواله دادن راهکارها به برنامه‌های نوظهور، از سوی افکار عمومی به عنوان «وقت‌کشی» تعبیر می‌شود.

نسخه صرفه‌جویی ۱۰ درصدی؛ فشاری مضاعف بر دوش اقشار کم‌درآمد

رئیس‌جمهور راهکار عبور از بحران اقتصادی فعلی را صرفه‌جویی ۱۰ درصدی اعلام کرده است. این پیشنهاد با واکنش‌های تندی همراه شده، چرا که مشخص نیست این صرفه‌جویی قرار است از بودجه نهادهای خاص و نورچشمی‌ها کسر شود یا باز هم از جیب مردمی که نان را به صورت نسیه و دانه‌ای تهیه می‌کنند. منتقدان بر این باورند که در میانه ناترازی‌های گسترده مدیریتی، دیوار جیب مردم کوتاه‌ترین مسیر برای جبران کسری‌ها دیده شده است.

شکاف میان «تابوشکنی قیمتی» و رفاه عمومی

دولت از اصلاح قیمت بنزین و حامل‌های انرژی با عنوان «تابوشکنی» یاد می‌کند، اما واقعیت میدانی نشان می‌دهد که هزینه‌های این جراحی‌های اقتصادی همواره بر تن نحیف معیشت مردم بخیه زده شده است. استفاده از عباراتی همچون «زخم‌های دردآور» برای توصیف جراحی‌های اقتصادی، زمانی برای جامعه قابل پذیرش است که آثار بهبود آن در سبد خرید خانوار مشاهده شود، نه صرفاً در بیانیه‌های تبلیغاتی.

واقعیت غیرقابل کتمان این است که دوره «گفتاردرمانی» و استفاده از جملات دستوری مانند «باید بشود» به پایان رسیده است. تکیه بر فرمول‌های تکراری و بسته‌های حمایتی کاغذی، تنها به سلب اعتماد عمومی دامن می‌زند. اگر برنامه‌های دولت کارآمد بود، اثرات آن باید در تثبیت قیمت اقلام پایه دیده می‌شد. معیشت مردم دیگر فضایی برای آزمون و خطا ندارد و استخوان لای زخم گذاشتن با واژه‌های فریبنده، تنها رنج جامعه را عمیق‌تر خواهد کرد.